De geschiedenis van de afstandsbediening
Algemeen
De eerste met afstandsbediening werkende machines werden vooral voor militaire doeleinden gebruikt. In WO I maakte de Duitse marine gebruik van op afstand bedienbare motorboten om vijandelijke schepen te rammen. Ook in WO II werden op afstand bedienbare wapens ingezet, zoals bommen.
Aan het eind van de jaren 40 zag men de eerste niet-militaire op afstand bedienbare toepassingen verschijnen, zoals automatische garagedeuropeners.
De TV Afstandsbediening
De allereerste afstandsbediening voor de televisie werd in 1950 ontwikkeld door de firma Zenith (toen nog Zenith Radio Corporation geheten). De naam van deze afstandsbediening was Lazy Bones en hij gebruikte een kabel die van de TV naar de kijker leidde. Een motor in de TV bediende de tuner via de afstandsbediening. Men kon met de Lazy Bones op deze manier zappen en er waren ook knoppen aanwezig waarmee de televisie aan en uit gezet kon worden.
Bij consumenten was de Lazy Bones niet onverdeeld populair; er waren nogal wat klachten van mensen die struikelden over de grote kabel die dwars door de woonkamer liep. Ook waren er destijds nog niet veel kanalen om tussen te kiezen.
De Draadloze TV Afstandsbediening
De draadloze afstandsbediening werd uitgevonden in 1955 door Eugene Polley, een technicus van Zenith Radio Corporation. Deze afstandsbediening kreeg de naam Flashmatic mee. Deze afstandsbediening werkte door middel van vier fotocellen - één in iedere hoek van het TV scherm. De kijker kon met een flitslicht de vier functies aanroepen. Zo kon men het kanaal veranderen, het geluid aan en uit zetten en de TV aan en uit zetten.
De nadelen van de Flashmatic waren dat mensen vergaten welke hoek van het TV scherm bij welke functie hoorden en dat er problemen waren op zonnige dagen, wanneer een TV te maken kreeg met zonnestralen. De zonnestralen konden voor spontane kanaalveranderingen zorgen.
Ultrasoon: Space Command
De opvolger van de Flashmatic werd in 1956 gepresenteerd. De Zenith Space Command was een draadloze afstandsbediening die gebruik maakte van ultrasone geluidsgolven. De Space Command werd ontworpen door Dr. Robert Adler. Ultrasone afstandsbedieningen bleven de volgende 25 jaar het standaardontwerp.
De Space Command gebruikte geen batterijen. In de ontvanger zaten vier lichtgewicht aluminium staafjes. Als men deze staafjes aan een kant raakte dan zendden zij hoogfrequente geluiden uit. Er was een staafje om het kanaal één omhoog te zetten, een staafje om het kanaal één omlaag te zetten, een staafje om het geluid aan of uit te zetten en een staafje om de TV aan of uit te zetten.
De staafjes waren zorgvuldig op maat gesneden, zodat ieder staafje een licht verschillende frequentie zou genereren. Het werkte door middel van een trekkermechanisme - lijkend op de trekker van een pistool - dat een veer spande en die vervolgens losliet, zodat een kleine hamer het einde van het aluminium staafje raakte.
De moderne Infrarood Afstandsbediening
In het begin van de 80'er jaren begon men infrarood (IR) te gebruiken voor afstandsbedieningen. De IR afstandsbediening maakt gebruik van een laag frequente lichtstraal, zo laag dat het menselijk oog hem niet kan zien, maar die wel opgevangen kan worden door de ontvanger van de televisie.
Iedere knop op de afstandsbediening heeft zijn eigen commando die in een serie signalen naar het TV toestel wordt toegestuurd. Iedere knop heeft een digitale code en in de TV zit een kleine sensor - een fotodetector genaamd - die de infrarode straal identificeert en de code vertaalt in een commando.